Ik Ben Er al een Keer aan Onderdoor Gegaan; Ik Wil het Alleen Niet Zien

Leuk dat je dit artikel wilt gaan lezen. Ik wil je er graag op wijzen dat ik een ‘gewone’ man ben die tijdens mijn proces van spiritueel zelfonderzoek zo nu en dan reisverslagen maak die ik graag met de wereld deel.

Als je meerdere artikelen van mij leest zal je ook tegenstrijdigheden en ‘fouten’ tegen kunnen komen omdat ik door de tijd heen van ‘eigen waarheid’ en inzichten ben veranderd. Waarvan ik eerst dacht dat ‘waar’ was, werd later weer achterhaald enz. enz.

Er is niemand die jouw leven kan leiden, behalve jijzelf. Daarbij kun je uiteraard wel een leraar opzoeken die jou begeleidt. Zelf ontvang ik die begeleiding van Johan van Onbestempeld.

Lieve groet,
Bark

Ik ben er al een keer aan onderdoor gegaan; ik wil het alleen niet zien

Op dit moment ben ik bezig met een verhuizing (een woningruil) naar Zwolle en dat valt me ontzettend zwaar. Zowel op fysiek, metaal als emotioneel gebied. In eerste instantie had ik het idee dat dit een relatief makkelijke stap zou zijn. In de praktijk merk ik echter hoe mijn ego continue op zoek is naar vormen van schijnzekerheid en -veiligheid:

“Wil ik eigenlijk wel naar Zwolle? Is deze woning wel iets voor mij? Maak ik wel de ‘juiste’ keuze? Hoe regel ik het met mijn abonnementen? Heb ik wel genoeg geld om te verhuizen? Wanneer ga ik precies verhuizen? Heb ik voldoende tijd om de vloer te leggen en te schilderen? Hoe hoog gaat de nieuwe huur worden? Etc.”

Kortom, mijn ego draait op volle toeren en als ik niet oppas ga ik er helemaal aan onderdoor. Voornamelijk in de vorm van lichamelijke spanning. In theorie ‘weet’ ik dat ik nooit iets te verliezen heb, alleen lijkt het in de praktijk alsof mijn hele wereld ten onder dreigt te gaan bij deze verhuizing. Alsof de fundamenten onder mij vandaan worden geslagen. Alsof ik nergens meer aan vast kan houden. Alsof ‘elke vorm van zekerheid’ mij wordt afgenomen en ik deze ervaring toch aan ‘moet’ gaan.

Het ego blijft maar vechten, telkens weer opnieuw

Tijdens het schrijven van mijn vorige artikel ‘Ik Wil Niemand tot Last Zijn – Hoe Doorbreek Je Dit Gedachtepatroon?’ zat ik in een hele heftige, donkere periode. En daar ben ik doorheen gegaan. Toen ik er aan de andere kant uit kwam, voelde ik me een stuk completer en minder afgescheiden. Oftewel, meer verbonden met de kern van mijn wezen. Blijkbaar duurt het niet lang voordat het Leven mij wijst op andere schijnzekerheden – waar ik aan vasthoudt – en mij wederom op de proef stelt. Uiteraard gaat het ego weer vechten met alles wat het in zich heeft. Op een ander gebied deze keer, maar wel hetzelfde kunstje.

Het intense vechten en weerstand bieden van mijn ego gaat lang terug. Hoe ver, dat weet ik niet precies. Ergens in mijn leven is er een omslag geweest waarin ik mijzelf staande heb weten te houden door innerlijk op de vlucht te gaan voor het Leven. Door mijzelf te onttrekken aan de kern van mijn wezen. Door telkens uit ‘het NU’ te glippen en mijn emoties niet te willen/hoeven ervaren. Door in plaats van mijzelf over te geven aan het Leven, elke seconde met het Leven in gevecht te gaan, omdat ik onbewust geloof dat ik gevaar loop. Dat de wereld een onveilige plek is. Dat het anders niet goed met mij komt. En ik (weer) ten onder zal gaan…

Het paradoxale is dat ik op dit moment ten onder ga. Niet op emotioneel of mentaal gebied, maar fysiek. Ik ben elke keer weer verbaasd op welke manieren ik allemaal fysieke spanning en pijn kan ervaren in het lichaam. Een aantal plekken waar ik intense (spier)spanning en pijn heb (gehad) zijn: kuiten, knieën, schouders, onderrug, nek, hoofd, armen, buik, dunne darm en nieren. En al die spanningen en pijnen hebben mij ‘wat te vertellen’, als ik maar bereid ben om ‘te luisteren’ 🙂

De Sleutel tot Zelf-Bevrijding

Mocht je het interessant vinden om te lezen waar je eigen (lichamelijke) klachten voor staan en naar wijzen, dan kun je dat opzoeken in het naslagwerk ‘De Sleutel tot Zelf-Bevrijding’ (1993-2015) van Christiane Beerlandt. In deze encyclopedie beschrijft zij de psychische, emotionele oorsprong van ongeveer 1.300 verschillende lichamelijke klachten en ziektes. Bij Zelfonderzoek is haar boek van onschatbare waarde aangezien ze goede en bruikbare aanwijzingen geeft wat er wezenlijk achter je lichamelijke ongemakken schuilt gaat. En hoe je die op psychisch en/of emotioneel niveau kunt lossen. Een echte aanrader!

De lichamelijke klachten die ik ervaar ‘dwingen mij’ elke keer om terug te keren naar het oneindige NU. De plek waar de spanning en pijn nog steeds aanwezig zijn, maar waar er geen weerstand meer tegen is. Mijn lichaam ‘dwingt mij’ om tot mijzelf te komen en alle schijnproblemen en -zekerheden die ik nodig denk te hebben los te laten. Gewoon leren ‘Zijn’ in alle kwetsbaarheid. Best lastig merk ik…

Waar ben ik eerder aan onderdoor gegaan?

Ik ben moe van het vechten. Ik ben lichamelijk helemaal kapot van de spanning en pijn. Ik ben op aan het gaan. Dat intense vechten heb ik mijzelf ooit aangeleerd. Ergens heb ik onbewust besloten dat het Leven niet te vertrouwen is, dat mijn lichaam niet te vertrouwen is. Dat als ik de controle loslaat, alles in de soep zal lopen en ik er aan onderdoor zal gaan. Oftewel, ik heb al eerder (een) ervaring(en) gehad waar ik aan onderdoor ben gegaan. Mijn ego probeert mij alleen maar ‘te helpen’ en een nieuw rampscenario te voorkomen.

Was het de breuk van mijn ouders toen ik vier jaar oud was? Was het besluit van mijn moeder dat mijn alcoholistische vader mij niet meer mocht zien de reden? Was het feit dat ik tot en met mijn elfde jaar in bed plaste de reden? Heb ik als kind te weinig liefde en emotionele steun ontvangen waar ik aan onderdoor ben gegaan? Misschien was de wisseling van de basisschool naar middelbare school (waar ik letterlijk niemand kende) de oorzaak? Of het seksueel misbruik door mijn toenmalige voetbaltrainer dat vijf jaar duurde? Of misschien hebben de twee jaar dat ik gepest werd door een groep van acht jongens op de middelbare school mij de das om gedaan?

Er zijn ontzettend veel situaties en perioden in mijn leven geweest dat ik het ontzettend moeilijk heb gehad. Dat lijkt me duidelijk. Hoe kun je je staande houden als mens/wezen in deze schijnbaar harde en onveilige ervaringen? Sterk en moedig was ik als kind nooit. Ik had altijd het idee dat ik er alleen voor stond en de enige optie die ik zag was op de vlucht gaan voor ‘mijzelf’: mijn hoofd in. Gewoon de verbinding met mijn wezen én daarmee het Leven verbreken. Een toeschouwer van het Leven in plaats van een deelnemer aan het Leven worden.

Een gedwongen confrontatie met mijn IK

Als je het voorgaande leest zal je mogelijk tot de conclusie komen dat het seksueel misbruik mij de das om heeft gedaan. Die veronderstelling had ik ook altijd. Echter, Johan wees mij er twee maanden geleden op dat ik vóór het seksueel misbruik ‘er al aan onderdoor ben gegaan’. Het naslagwerk van Christiane Beerlandt bevestigt mij dat. Over mensen die seksueel misbruikt of verkracht zijn staat in ‘De Sleutel tot Zelf-Bevrijding’ (1993-2015) het volgende:

“‘Slachtoffers’ van verkrachting zijn geboren als wezens, die Angstig op de vlucht zijn voor zichzelf. Zij worden nu brutaal wakker geschud: een gedwongen confrontatie met hun IK. Vluchten kan niet meer. De naakte waarheid omtrent zichzelf: “ik voel me koud, klein, verdrietig, kwetsbaar zonder liefde en ik kan slechts bestaan dankzij en via de ander.” Vooral dan in de seksuele relatie kan men zich helemaal ‘verliezen’. Men is angstig zichzelf te worden als autonoom IK. Bovendien heeft men in zichzelf een machtssysteem ontwikkeld.”

“De ‘slachtoffers’ van incest (en verkrachting) zitten met een diep emotioneel trauma, dat lijkt hun leven te vergallen, en dat zeer moeilijk blijkt te kunnen worden opgelost. Dit komt omdat het slachtoffer er van uitgaat, en blijft van uitgaan, dat het trauma het gevolg is van een incestueuze (of verkrachtings-) daad. Zolang men deze overtuiging blijft vasthouden is het trauma gewoon niet op te lossen.”

“Jij leeft in en door anderen, jij ervaart jezelf niet als een autonoom IK. Jij ervaart jezelf als een slachtoffer, onderhevig aan de grillen van anderen. Onbewuste machts-inzuiging naar anderen toe omdat je geen liefdevolle macht over jouw leven neemt, je onbewust wilt vullen.”

Er bestaat niet iets zoals de absolute ‘waarheid’. Ook de wezenlijke oorzaken die Christiane Beerlandt beschrijft zijn niet absoluut ‘waar’. Aan de andere kant zijn haar aanwijzingen en ‘verklaringen’ erg waardevol en behulpzaam voor mij en iedereen die zich er voor openstelt. Ik kan nu in het algemeen zien dat ik het als kind erg moeilijk heb gehad en continue op de vlucht was voor ‘mijzelf’ en het Leven. En dat ik er al aan onderdoor ben gegaan ooit. De grote vraag voor mij is: waar, wanneer en op welke manier is dat geweest? Ik ‘wil’ dat op dit moment nog niet zien en verkeer daarmee nog steeds in een onbewuste staat van ontkenning – de ontkenning waar het ego zo van houdt.

Wordt vervolgd…

Vind je dit een interessant artikel? Laat een reactie achter of deel dit bericht met anderen. Dat waardeer ik 🙂 Bedankt!

Lieve groet,
Bark

Wil je jezelf en het Leven echt leren kennen?

Mijn e-Boek ‘Spiritualiteit & Zelfonderzoek in de Praktijk’ leert je stapsgewijs de theorie, spirituele begrippen en praktische middelen kennen waarmee jij jezelf en het Leven echt kunt leren kennen 🙂

e-Boek ‘Spiritualiteit & Zelfonderzoek in de Praktijk – Een Praktische Handleiding voor Spiritueel Ontwaken’ (PDF) | Spirituele Verlichting.nl

 

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Gerelateerde artikelen & video's
12 reacties
  • ericjan evers
    Beantwoorden

    Hai Bark,

    Ook je artikel over seksueel misbruik gelezen daarnet en gereageerd met eigen ervaringen en vragen….en nu verder een video gezien van je en dit bovenstaande verhaal….ik stuur je een schrijfsel toe van ondergetekende….het beste met je zoektocht, jij met de jouwe en ik met de mijne…Ericjan

    En dat we….

    En dat we enkel het ego hebben meegekregen om er waanzinnig van te houden,
    er de liefde aan te verklaren, en haar in haar gehele totaliteit,
    en in al haar uiteinders in je op te nemen.
    Ervan te drinken, je eraan te laven, totdat alles ervan openbarst.

    En door het alomvattende openbreken ervan zullen er “stukken” in het rond
    vliegen, die allen tezamen weer een geheel nieuw lichaam vormen,
    bestaande uit de verdere toekomst van het uiteengspatte ego.

    Dan leeft het zich verder, enkel vanuit een besef, een diep doorgedrongen inzicht, dat er
    alleen een hoopje botten is, omhuld door vel, met wat essentiele organen,
    dat aangestuurd wordt door energieen en intenties.

    En dat elke energie en intentie op zich al een behoefte in zich draagt gezien
    en begrepen te willen worden. En daar genoeg aan hebben.

    Het boze, bange, bedroefde, zowel als het meevoelende, vervulde, vreugdevolle.
    Het ongeziene, onbegrepene, misdeelde, zowel als het zichtbare, begrijpbare, bedeelde.
    En ook alles bij elkaar gezet, en door elkaar heen en in onlogische volgorde.

    Het is een onbegrijpelijk, vergankelijk en tegelijk eeuwig voortdurend proces van erin opgaan,
    weer ten onder gaan, buigen, de “kille koude dood” er weer doorheen voelen gaan,
    en weer opkomen.

    Het blijft knagen, haperen, mislukken, en er is geen enkele uitgang die soelaas biedt.

    Er is geen uitvlucht, en daar gekomen… ook geen beeld meer van liefde, omdat elk idee
    daarvan een blokkade vormt,voor de totale ontlediging, waarin deze pas kan plaatsvinden.

    Dit opgeven, het totale zeer van het ontstane idee van liefde erbijnemen, dat is die overgave
    waarbinnen je kan zijn met alles dat er is.

    Zelfs het idee van zelfliefde wordt hier overbodig, omdat deze slechts de idee
    creeert dat er “iets” is waarvan je zou kunnen houden.

    Daar waar alle concepten opgeheven worden kan het leven vrijelijk stromen.
    En kan er een continue en konstante aandachtige uitwisselingsstroom zijn van binnenuit naar de
    werkelijkheid en terug.

    Eric-Jan Evers 16-08-2017

  • Frits
    Beantwoorden

    (Messiassyndroom aan)De absolute waarheid is, berk, jij bent liefde… heb je t lief, dan voel je dat, haat je t, dan voel je t ook. Liefde beantwoord met afgunst en haat doet vreselijk fucking veel pijn en maakt destructief en overanalytisch… man wat heb ik er een hoop woorden over om je te kunnen geven wat nodig is om hier uit te stappen.. helaas kan jij dat alleen zelf. Ik denk te weten hoe moeilijk het is om te zitten waar je zit. Alle kracht, geluk en liefde toegewenst. Vooral van jou voor jou.. you can do this! (Messiassyndroom uit)

    Sorry.. hmm.. wat nou sorry. Ik vond dat ik dit moest posten. Ik herken veel in wat ik van je lees. Dapper en goed man. Thumbs up!

    • Bark Berendsen
      Beantwoorden

      Dag Frits,
      Denken te weten is jezelf begeven op glad ijs 😉 Wat ik schrijf zijn momentopnames en het schrijven is voor mij een manier om meer inzicht te krijgen in het thema en het te doorgronden. Als iemand anders er ook nog wat aan heeft dan is dat ook leuk.
      Het enige wat ik kan doen is… Verder. Een volgende stap zetten en oude emotionele bagage achter me laten. Ik vind het zo grappig dat mensen allerlei ideeën hebben over wat ik schrijf en zichzelf ermee kunnen identificeren. Ik bedoel, er is alleen maar je eigen ervaring toch?
      Groetjes,
      Bark

      • Frits
        Beantwoorden

        Gelukkig wel ja, daar heb ik mijn klauwen ook wel vol aan. Ik kan me niet zozeer met je verhalen identificeren, ik herken je schrijfdrift. Of om even een mckenna term te lenen.. ik hallicuneer dat ik het herken. En mijn gevoel is aardig betrouwbaar gebleken.. Neemt niet weg dat het inderdaad best gek is om ongevraagd zomaar dit soort posts neer te kwakken. Een mens is nooit uitgeleeerd… En dat dat een bepaald soort reactie veroorzaakt. Laten we het erop houden dat ik na het lezen van een paar van je artikelen gegrepen werd. Ik kan en wil je niet helpen, dat schreef ik ook. Dat is een kansloze missie. Ik voelde me na een tijdje lezen betrokken. Gewoon een hart onder de riem en een succes wens. Niets meer en niets minder. Ook ik heb 15 jaar lang geprobeerd mijn weg uit mn shit te schrijven. Psychiaters bezocht, allerlei soorten therapieen gevolgd, pri, zelfhulpboeken, meditatie, regressies, healers, helderzienden, olietjes, wierrook.. the full fuckint monty. Het beste wat mij ooit is overkomen en wat werkelijk geholpen heeft komt niet in dat rijtje voor. En volgens mij is de route naar werkelijke verlichting van de last een heel persoonlijk ding.. en inderdaad.. een ieder heeft enkel zijn/haar eigen ervaring. Het zou potdomme mooi zijn als daar gewoon een handleiding voor zou zijn.

        • Bark Berendsen
          Beantwoorden

          Haha, een handleiding lijkt mij ook handig. Ik zit nu in een fase dat het de extreme angst en spanning verdwenen lijken te zijn en me steeds prettiger voel. De keerzijde daarvan is dat de motivatie en scherpte af en toe ook wat verder weg is. Immers, pijn, lijden en zelfverachting zijn volgens Jed McKenna de brandstof waarop het hele proces draait. En daar ben ik het mee eens. Happy de peppie zijn levert weinig tot niets op, tenzij die staat waar je in zit natuurlijk is wat je wilt. Dan toch maar de onvrede cultiveren 😉
          Bedankt voor hart onder de riem Frits!
          Vr groet,
          Bark

  • Debby
    Beantwoorden

    Hoi Bark, dank je voor je eerlijke verhaal. Heb je weleens van de boeken van Loes van Loon gehoord? Zij is een medium en de boeken zijn via haar door haar hoofdgids geschreven. Het geeft je een kijkje in de astrale wereld en heeft mij in ieder geval ontzettend veel inzichten gegeven op verschillende vraagstukken waar we als mens mee t maken krijgen. Gevolg: Inzicht geeft rust. De boeken zijn makkelijk geschreven en ik heb ze echt verslonden Anyway, kijk maar wat je ermee doet. Groetjes Debby

  • Anne Haeverans
    Beantwoorden

    Ik kan me helemaal in uw artikel vinden.Ik heb ook de boeken van Christian Beerlandt maar heb toch een bedenking dat ik er al onderdoor ben gegaan het moment dat ik als klein meisje monddood werd gemaakt door mijn familie!vanaf dat moment werd ik door hen geleefd en werd ik ook opgezadeld met een loyaliteiskonflikt en vluchtte ik in mijn hoofd om te overleven.

    • Bark Berendsen
      Beantwoorden

      In je hoofd vluchten is voor sommigen een logische stap om te overleven. De moeilijkheid is om er weer uit te komen en te gaan vertrouwen op een ‘hogere macht’ (lees: over te geven aan) omdat ‘het denken’ je steevast is dezelfde, vaak pijnlijke, richting stuurt.
      Mijn persoonlijke ervaring is dat dit niet makkelijk is. Aan de andere kant, ‘het denken’ volgen is voor mij ook geen optie meer, omdat het altijd leidt naar spanning, pijn en lijden.
      Het lijkt een keuze uit twee onmogelijkheden, maar ik merk toch dat ‘het onbekende’ me meer en meer aanspreekt 😉
      Sterkte & succes!
      Lieve groet,
      Bark

  • Karin
    Beantwoorden

    Prachtig Bark, dank je wel <3

  • geke
    Beantwoorden

    Nou, gewoon dat ik je lief vind en een kanjer en ook moedig…

Laat een reactie achter

Contact

Je kunt me altijd een berichtje sturen. Ik laat dan wat van mij horen.

Vriendelijke groet,
Bark Berendsen

Niet leesbaar? Verander tekst. captcha txt

Begin met typen en druk op Enter om te zoeken

e-Boekje 30 'Juiste' Houdingen & Inzichten bij Spiritueel Zelfonderzoek – Bark Berendsen | Spirituele Verlichting.nl

GRATIS 30 Tips & Inzichten bij Spiritueel Zelfonderzoek (PDF) ontvangen?

Dankjewel voor je interesse. Er is een e-mail met link naar je onderweg waarmee je de gratis PDF direct kunt downloaden. Veel plezier ermee! Lieve groet, Bark

Pijn Lijden? Stop met Jezelf Verzetten Tegen Pijn | Spirituele Verlichting.nl